1. HISTORIA RYTMIKI  

           Muzyka jawi nam się jako harmonijne piękno które dostarcza wrażeń zarówno słuchowych jak i estetycznych. W istocie jest ona syntezą takich elementów jak: rytm, tempo, melodia, harmonia, dynamika, kolorystyka dźwiękowa, agogika, artykulacja czy też struktura formalna utworu. Warto zauważyć, iż rytm wymieniony został jako pierwszy, gdyż jest on elemetem pierwotnym i bez niego nie miałoby miejsca żadne dzieło muzyczne i w myśl Vincenta d'Indy: "Należy go traktować jako czynnik poprzedzający inne elementy muzyki (...) wiele ludów nie zna harmonii, niektóre mogą nawet nie znać melodii, ale każdy zna rytm".

Pierwszym pedagogiem, który zwrócił uwagę na doniosłe znaczenie rytmu w muzyce był szwajcarski kompozytor, pedagog, teoretyk i pisarz - Emil Jaques - Dalcroze (1865 - 1950). Twórca metody rytmiki zaproponował zupełnie nowe i odkrywcze pojęcie rytmu muzycznego ukazanego jako ruch nie tylko w czasie, ale i w przestrzeni, stąd też całokształt swej metody oparł na ścisłym związku muzyki i ruchu. Ruch jest zatem niezbędnym elementem dla rozwoju dziecka, gdyż kształtuje zarówno sprawność fizyczną jak i wszystkie dyspozycje psychiczne. Cytując Dalcroze'a: "nie wystarczy rozwijać w dziecku jedynie zdolności słuchowe, aby mogło odczuwać i kochać muzykę, ponieważ elementem muzyki najsilniej oddziałującym na zmysły i najsilniej powiązanym z życiem jest rytm, ruch!".

Rozumiejąc naturalną wrażliwość człowieka na rytm i doceniając wszechstronną wartość wychowawczą rytmiki dalcrozeowskiej, współczesna pedagogika na pierwsze miejsce wysuwa ćwiczenia rytmiczno-ruchowe.

Do klasycznych ćwiczeń rytmicznych zaliczamy:

• realizacja ruchowa tematów rytmicznych
• łańcuchy realizacji

• podwójna szybkość oraz dwukrotne zwolnienie
• rytmy uzupełniające
• przekształcenia metryczne tematów rytmicznych
•  polirytmie
• polimetrie
• kanony rytmiczne